Als ex-Almeerder ligt mijn hart nog steeds bij deze stad. De verhuizing naar het mooie Gaasterland in Súdwest-Fryslân bracht de nodige rust. Toch vertoef ik nog graag in het Almeerse. Deels door de PC klanten die ik er nog heb en nog steeds graag help, deels door het feit dat onze dochter haar plekje heeft gevonden in een woongroep in Tussen de Vaarten.
Nog steeds ben ik ook incidenteel schrijver voor Omroep Almere, een band die al jarenlang bestaat. Soms gaan mijn gedachten naar de strijd die deze Omroep Almere al jarenlang moet voeren. Ja, er is een geschiedenis, maar dat neemt niet weg dat deze ongesubsidieerde enthousiaste club vrijwilligers onder aanvoering van artiest en radiomaker Cor Toorenburg al jarenlang aan de weg timmert in het Almeerse medialandschap. Voor velen is het niet te verkroppen dat de Almeerse politiek dit tot op heden nooit heeft beloond.
Het moet toch opvallen dat de mensen van Omroep Almere altijd en overal opduiken om verslag te doen. Dit in tegenstelling tot die andere dik gesubsidieerde club. Ik hoop van harte dat die beloning binnenkort eens gegund wordt aan de mensen die het écht verdienen. Maar genoeg hierover, ik zou het over tradities hebben. Een traditie die al jarenlang plaatsvind is het schouderklopje die Cor middels een ondertussen beroemde BBQ zijn vrijwilligers geeft.
Al eerder ontving ik hier ook een uitnodiging voor. Maar nog nooit was ik daar op ingegaan. Ikzelf vond dat anderen dat meer verdienden dan mijn persoontje. Enkele weken geleden ontving ik wederom de mail met uitnodiging. Dit keer vinkte ik zondag 6 september af in de agenda. Je kan niet altijd nee blijven zeggen natuurlijk. Na een rit van iets meer dan een uur kwam ik aan bij de studio.
Het werd een feest van herkenning. Zonder namen te noemen, het was zo goed om weer eens oude bekenden tegen te komen. Want die waren er in grote getalen. Tijdens de opening hield Cor een praatje. Onmiskenbaar was de emotie die door de woorden heen voelbaar was. Wat houdt deze man van zijn team. Zo mooi om mee te maken. En ja, er was dit keer ook een grote delegatie van Almeerse politici.
Over het eten kan ik kort zijn. Moet ook wel want ik ben opgevoed met het ‘niet met volle mond praten, Henk’
Er was een ruime keuze van heerlijke gerechten en de beroemde zelfgemaakte satésaus. Met recht een traditie waar de mensen van de omroep trots op mogen zijn. Er worden al te veel tradities om zeep geholpen, laat deze alsjeblieft blijven bestaan.
